برگشت ارتودنسی

یکی از سوالاتی که بیماران از متخصصان ارتودنسی می‌پرسند، قابل برگشت بودن مشکلات ارتودنسی بعد از درمان است. بعد از درمان ارتودنسی، نتیجه درمان برای اکثریت بیماران رضایت بخش است. حفظ این نتیجه مستلزم دقت پزشک متخصص ارتودنسی، همکاری بیمار در استفاده از وسایل نگهدارنده و عوامل مرتبط با رشد طبیعی بیمار است.به طور کلی اگر درمان با روش صحیح و توسط متخصص ارتودنسی انجام شده باشد، امکان برگشت درمان به ۵ درصد هم نمی‌رسد.

آیا درمان ارتودنسی برگشت پذیر است؟


معمولا بعد از به پابان رسیدن دوره درمان ارتودنسی که این کار به وسیله دستگاه های ارتودنسی ثابت و متحرک انجام می شود، متخصص ارتودنسی برای بیمار دستگاه های نگهدارنده ای را تجویز می کند که بعد از برداشتن دستگاه ارتودنسی باید از آن استفاده نماید.
این دستگاه های نگهداری باید مدت زمانی حدود ۲ ماه تا ۱ سال بعد از درمان ارتودنسی توسط بیمار استفاده شود تا درمان برگشت ناپزیر شود.
دستگاه های نگهدارنده می تواند ثابت یا متحرک باشد که نوع این دستگاه ها به تجویز متخصص ارتودنسی بستگی دارد. البته استفاده از دستگاه های نگهدارنده ثابت برای بیماران بسیار راحت تر می باشد.
بعد از انجام تمام این مراحل باید گفت که برگشت درصد بسیار کمی از دندان به محل قبلی وجود دارد اما این برگشت بسیار ناچیز و البته طبیعی است.
ممکن است بیمار پس از خارج کردن براکت‎ها‎ی ارتودنسی بر این باور باشد که معالجه به اتمام رسیده است؛ اما باید گفت یک مرحله مهم از درمان هنوز باقی مانده است که مکمل درمان‎ها‎ی قبلی بوده و بی توجهی به آن می‎تواند نتایج درمان را بالعکس کند. در موارد نادری ممکن است دندانهای ترمیم شده به حالت اول بازگردند که این برگشت درمان به سه شکلِ مشکلات فکی، برگشت کجی دندان و باز شدن فضا در ناحیه دندانهای کشیده شده ظاهر می‏شود. ممکن است پس از معالجات ارتودنسی، تغییرات دندانی مرتبط با افزایش سن و رشد رخ می‎دهد. این مورد ارتباطی با درمان ارتودنسی ندارد و امری طبیعی است. لازم به ذکر است که تغییرات جزئی مرتبط با رشد، خفیف بوده بطوری که بندرت قابل تشخیص است.

در برخی از موارد تغییرات دندانی احتمال دارد پس از چند دهه برگشت صورت بگیرد  و مربوط به افزایش سن و گذشت زمان می باشد که دراین صورت  به خاطر ناچیز بودن آن نگران کننده نمی باشد و این تغییرات مرتبط با برگشت درمان ارتودنسی نیست و در یک رده قرار نمی گیرند. علاوه بر آن امروزه متخصصین ارتودنسی اغلب به بیمار پیشنهاد می کنند که از پلاک های متحرک خود برای ۳ الی ۵ شب در هفته برای همه مدت عمر استفاده نمایند. حرکت دندان ها به آهستگی اتفاق می افتد و به طور معمول پس از ده ها سال قابل مشاهده می شوند.استفاده مستمر از پلاک های متحرک به بیماران این امکان را می دهد تا به این وسیله بتوانند فرایند جابجایی و انتقال دندان ها را که با افزایش سن به سمت جلو و عقب حرکت می کنند متوقف کنند .

مشکلات ارتودنسی قابل برگشت پس از درمان


برگشت درمان ارتودنسی به سه شکل کلی برگشت مشکلات فکی، برگشت کجی دندان و بازشدن فضا در ناحیه دندان‌های کشیده شده خود را نشان می‌دهد.

مشکلات فکی

در کسانی است که درمانشان طی یا قبل از بلوغ انجام شده است و با ادامه رشد، ناهنجاری ارتودنسی مجددا خود را نشان می‌دهد. این مشکل در اغلب موارد در کسانی بروز می‌کند که دارای فک پایین جلوآمده هستند و در اغلب موارد با بهترین درمان هم خطر برگشت را دارد. ماهیت این مشکلات طوری است که متخصص ارتودنسی از خطر برگشت آگاه بوده و مزایا و خطرات درمان را در ابتدا به والدین بیمار گوشزد نموده و با توافق آن ها شروع به درمان می‌کند.

کجی دندانی

در مواردی رخ می‌دهد که متخصص ارتودنسی برای رعایت مصلحت بیمار و به دست آوردن نتیجه عمدتا زیباتر و طبیعی‌تر، تمایلی برای کشیدن دندان نداشته و طرح درمان را بر مبنای درمان بدون کشیدن دندان طرح‌‌ریزی می‌کند. به این امید که با کمترین خطر، بهترین درمان را انجام دهد.
وی با مطلع بودن از این موضوع، در صورت برگشت، درمان مجددی را با کشیدن دندان یا استفاده از روش‌های جانبی مثل جراحی فک به بیمار پیشنهاد می‌کند.
این تغییرات دندانی عمدتا در دوره چند سال بعد از درمان ارتودنسی به طور ناچیز اتفاق می‌افتد. عمده مشکلاتی که به عنوان برگشت درمان ارتودنسی مطرح است، آن هایی هستند که طی شش ماه پس از باز کردن دستگاه‌های ثابت ارتودنسی، خود را نشان می‌دهند.

بازشدن فضا در ناحیه دندان‌های کشیده شده

در افرادی که دندان کشیده شده است، برگشت درمان عمدتا با باز شدن فضا در ناحیه دندان‌های کشیده شده خود را نشان می‌دهد که شیوع این مساله قابل توجه نیست.
در این موارد، بسته به مقدار باز شدن فضا و شکل و اندازه طبیعی دندان، درمان مجدد یا استفاده از درمان‌های بازسازی اندازه طبیعی دندان توصیه می‌شود.
هدف متخصص ارتودنسی این نیست که تمامی ‌دندان‌ها را با زور و اعمال نیرو در محل ثابتی نگه دارد، بلکه این هماهنگی اجزاست که باعث حفظ یک دندان در یک موقعیت می‌شود که در نهایت توسط این اجزا یعنی دندان‌ها، استخوان فک، عضلات و بافت‌های نرم ناحیه صورت می‌گیرد.

علت برگشت معالجات ارتودنسی


پس از درمان باید فرصت لازم برای ری ارگانیزه شدن بافت‎ها‎ی پریودنتال و استخوان ایجاد گردد تا از تاثیر بافت نرم بر روی دندان‎ها‎، قبل از ارگانیزه شدن مجدد بافت‎ها‎ و ایجاد تغییرات در دندانها به علت رشد، جلوگیری ‎شود. عواملی موثر در برگشت معالجات ارتودنسی موثر عبارتند از؛ عادات عضلانی و وجود عادات غلط، کششهای باقیمانده در الیاف پریودنتال، نیروی پریودنتال، اپیکال بیس، تمایل محوری دندان‎ها‎، سن و جنس بیماران، مدت زمان ری تن شن، تعادل، ارث و میزان نا هنجاری اولیه، اختلاف سایز دندان‎ها‎، اندازه عرض بین کانین‎ها‎، فاکتور زمان، سرعت درمان، رشد و نمو، مولر سوم، روشهای مختلف حرکت دندان‎ها‎، اورکارکشن، میزان حرکت دندان‎ها‎، اختلالات غددی و بعضی از بیماری‎ها‎ و فشار اتمسفر.

حفظ و نگهداری نتایج درمان ارتودنسی


بدون حفظ و نگهداری نتایج درمان، دندان ها پس ازبرداشتن براکت ها و  پایان درمان ارتودنسی ثابت به تدریج به حالت قبل از درمان برمی گردنند. برای تثبیت نتایج درمان شما بایستی پس از خروج بریس ها از دهان حداقل به مدت ۱۲ ماه از پلاک های ارتودنسی متحرک بطور منظم استفاده کنید.

بعد از اینکه ناهنجاری های دندانی و فکی توسط دستگاه های ارتودنسی دندان برطرف گردید کار درمانی همچنان ادامه دارد زیرا باید نتایج ایجاد شده حفظ شود به این مرحله ریتنشن ( نگهدارنده ) می گویند. هدف این مرحله جلوگیری از برگشت ارتودنسی است. بدین منظور از دستگاه های ریتینر یا نگهدارنده ارتودنسی استفاده می شود. در صورت عدم استفاده از این دستگاه ها نتایج درمان قابل برگشت هستند. نگهدارنده های ارتودنسی حداقل ۱ یا ۲ سال باید استفاده شوند .پس از ۱۲ ماه استفاده از پلاک های متحرک، متخصص ارتودنسی شما ممکن است از شما بخواهد که این پلاک ها را برای سه شب درهفته نیز استفاده کنید. در واقع استفاده از ارتودنسی متحرک پس از خروج براکت های ارتودنسی ثابت از دهان شما  ، حفظ نتایج ارتودنسی را برای مدت طولانی امکان پذیر می سازد.برای کاهش احتمال برگشت بهتر است به ارتودنتیست مراجعه کنیم.برگشت درمان ارتودنسی ممکن است زمانی صورت  بگیرد که درمان توسط ارتودنتیست صورت نگرفته باشد .
دندانها توسط استخوان ، الیاف و بافتهای لثه ای حمایت می شوند. در حین درمان ارتودنسی دندان با حرکت دندانها استخوان در مسیر حرکت دندان (جلوی دندان) به آرامی تحلیل رفته و در سمت مقابل ( پشت دندان ) استخوان جدید ساخته می شود تا همواره دندان در استخوان باقی بماند. بنابراین بعد از جابجایی دندانها به وضعیت مطلوب ، با استفاده از دستگاه های نگهدارنده مانند دستگاه هالی یا نگهدارنده ثابت دندانها در موقعیت ایجاد شده  ثابت می شوند تا استخوان تحلیل یافته و الیاف تحت کشش به آرامی رشد کرده و با تغییر فرم با حالت جدید انطباق حاصل نمایند.احتمال تغییر ناخواسته در تنیجه در ماههای اول پس از ارتودنسی دندان زیاد بوده و به همین منظور باید استفاده از نگهدارنده در ماه های اول به صورت شبانه روزی باشد. بعد از اینکه بیمار ۶ ماه از دستگاه نگهدارنده استفاده کرد با کنترل مجدد دندانها توسط متخصص ارتودنسی به تدریج استفاده از دستگاه نگهدارنده از تمام وقت به پاره وقت ( فقط شبها ) کاهش پیدا می کند.

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *