انواع پلاک (نگهدارنده) مورد استفاده بعد از ارتودنسی:ثابت و متحرک

به زودی کارتان با براکت تمام میشود و ظرف مدت کوتاهی، از بند و براکت رها میشوید و میتوانید هر چه میخواهید بخورید و زبانتان را به دندانهای صاف و تمیزتان بکشید. اما حتی در این لحظه شادی بخش، لطفا یادتان باشد کارتان با درمان ارتودنسی هنوز تمام نشده است. مرحله بعدی تازه شروع شده: استفاده از نگهدارنده.
نگهدارنده (ریتینر) ، یک مرحله حساس پس از اتمام کار با براکت است که از ابزار ارتودنسی به نام نگهدارنده در دهان باید استفاده کنید. چند نوع مختلف نگهدارنده وجود دارد که فقط برای شما ساخته میشوند. ما توصیه میکنیم نوع یا انواعی را استفاده کنید که برای شرایط شما مناسب تر است.
شاید برایتان این سوال پیش بیاید که اگر دندان شما اکنون مرتب و صاف شده است، پس چرا به نگهدارنده نیاز دارید؟ خیلی ساده است، برای این که اگر نگهدارنده استفاده نکنید، دندان شما دوباره شروع به حرکت و بازگشت به جای اول خود میکند.قبل از قطع استفاده از نگهدارنده متحرک و یا برداشتن نگهدارنده ثابت باید وضعيت دندانهای عقل مشخص شده باشد و رشد بيمار نيز تقريبا به طور کامل تمام شده باشد.لازم به ذکر است تعدادی از بیماران بدلیل ملاحظات مربوط به نوع ناهنجاری درمان شده و احتمال زیاد برگشت ممکن است نیاز به نگهدارنده ثابت طولانی مدت و یا دائم داشته باشند. بنابراین اگر میخواهید لبخند جدید و زیبای خود را حفظ کنید و تمام زحمت، هزینه و انرژی که صرف آن کرده اید را به هدر ندهید، باید طبق دستور پزشک، نگهدارنده استفاده کنید.

انواع پلاک یا نگه دارنده


دو نوع نگه دارنده ثابت و متحرک در درمان ارتودنسی مورد استفاده قرار می‌گیرد که در ادامه آنها را توضیح می‌دهیم.

نگه دارنده متحرک

نگه دارنده متحرک از پلاستیک شفاف ساخته می‌شود و باید هر روز از بعدازظهر به بعد و تمام طول شب به مدت حداقل ۱۲ ساعت در نخستین سال پس از درمان فعال در دهان گذاشته شود. بیماران نوجوان باید پلاک ارتودنسی متحرک را هر شب تا سن بیست سالگی استفاده کنند. پلاک نگه دارنده متحرک در درازمدت باید حداقل سه شب در هفته در دهان گذاشته شود. ریتینر متحرک تمام دندان‌ها، از جمله دندان‌های عقب را در موقعیت جدید نگه می‌دارد. اگر ریتینر ثابت نیز تجویز شده باشد، ریتینر متحرک روی آن قرار می‌گیرد تا تاثیر مضاعفی حاصل شود.

مدت زمان استفاده از پلاک متحرک

دندان های انسان بر روی استخوان های فک قرار دارند. هنگامی که فرد از روش های درمان ارتودنسی دندان استفاده می کند، دندان ها با فشار (از طریق بریس ها و سیم ها یا تراز کننده ها) به سمت موقعیت جدید حرکت داده می شوند. به منظور حرکت دادن دندان ها به موقعیت جدید و بستن فاصله بین دندانها  ، لازم است استخوان در یک طرف دندان برداشته شده یا نرم شود (به این شرایط در اصلاح وا جذب گفته می شود). به این ترتیب اگر یک دندان از جلوی دهان حرکت داده و به سمت عقب برده شود، استخوان پشت دندان محو شده یا در اصطلاح تخصصی وا جذب می شود.
در طول این دوره، لازم است بیمار از پلاک یا نگه دارنده ارتودنسی متحرک برای تثبیت دندان ها در محل جدید تا زمان تشکیل استخوان جدید در اطراف دندان استفاده نماید. بنابراین، لازم است بیمار به مدت ۱۲ ماه از پلاک های متحرک بطور منظم استفاده کند. با این وجود هنوز ممکن است بعضی افراد نیاز به استفاده از این پلاک ارتودنسی متحرک پس از گذشت ۱۲ ماه از تکمیل دوره درمان خود داشته باشند. این شرایط به بیولوژی دندان بیمار بستگی داشته و علت آن در ادامه توضیح داده خواهد شد.
پس از ۱۲ ماه استفاده مداوم از پلاک  ارتودنسی متحرک  ، اغلب به بیمار پیشنهاد می شود از این پلاک ها در طول شب برای ۳ تا ۵ مرتبه در هفته برای تمام مدت عمر استفاده کند. علت پیشنهاد انجام این کار به بیمار به خاطر اینست که از معایب ارتودنسی متحرک اینست که با استفاده از آن ها فرآیند انتقال و جابجایی دندان ها به سمت جلو و عقب با افزایش سن متوقف شده یا آهسته می شود. این حرکت به آهستگی اتفاق افتاده و معمولاً در طول ده ها سال در فرد بیمار مشاهده می گردد. به هر حال، با استفاده مداوم و مستمر انواع ارتودنسی متحرک ، امکان جلوگیری یا آهسته کردن این فرآیند وجود دارد.

دستگاه ثابت نگهدارنده ارتودنسی ( فیکس ریتینر )

به شکل سیمی فرم داده شده است که در پشت دندانها چسبانده می شود و مزایای آن در دید نبودن و جلوگیری از برگشت ارتودنسی دندان هاست. هرچند احتمال شکستن و گم شدن نگهدارنده ثابت کم است با این حال در صورت خوردن غذاهای سفت با دندانهای جلو، جدا شدن سیم از بعضی نواحی دندانی دور از انتظار نیست . در برخی از بیماران از جمله بیمارانی که قبل از درمان فاصله بین دندانی زیاد داشته اند ، نبودن سیم و یا شکستن اتصالات آن حتی در عرض چند ساعت می تواند دندانها را از موقعیت مطلوب به سمت موقعیت قبل از درمان جابجا کند. بهداشت خوب و مسواک زدن مرتب محل نگدارنده ثابت ( پشت دندانهای جلو)  بسیار مهم است زیرا در صورت عدم رعایت بهداشت با تورم  لثه ها و تجمع جرم وپلاک مواجه می شویم .به طور کلی استفاده از ریتینر ثابت ارجح است زیرا موقعیت دندانها را به طور دقیق تر کنترل می کند و از لحاظ اقتصادی نیز مقرون به صرفه تر است هر چند در این خصوص بین متخصصین ارتودنسی اختلاف نظر وجود دارد. طول مدت استفاده از این نگهدارنده بر اساس مشکل بیمار و توسط متخصص ارتودنسی درمانگر مشخص می گردد و در برخ از انواع بی نظمی ها ممکن است توصیه بر استفاده همیشگی از این نوع نگهدارنده ها باشد. دو نوع شایع از این نگهدارنده عبارت اند از
نگهدارنده موسوم به FRC که از جنس الیاف فیبری مخصوص به رنگ سفید است . این نگهدارنده از لحاظ زیبایی ظاهری ارجح است.
نگهدارنده ثابت از جنس سیم فلزی که نسبت به پارگی مقاوم تر بوده و از لحظ بهداشتی نیز ارجح می باشد.از پلاک نگهدارنده دائمی با نام‌های مختلفی چون ریتینر سیمی متصل شونده، نگه‌دارنده ثابت یا ریتینر سیمی پشت دندانی یا لینگوآل نیز یاد می‌شود. این نوع پلاک ارتودنسی دائمی محسوب می‌شود، چون فقط متخصص ارتودنسی و نه بیمار می‌تواند آن را از دهان خارج کند. ریتینر دائمی به پشت دندان‌های بیمار متصل می‌شود. پلاک نگهدارنده دائمی را برحسب نیاز و شرایط بیمار می‌توان روی شش دندان جلویی پایین و یا چهار دندان جلویی بالا قرار داد.

نقاط قوت نگهدارنده ثابت نسبت به متحرک

قابل تشخیص نبودن برای اطرافیان
طول عمر طولانی
پلاک ثابت گم نمی‌شود و هزینه مضاعفی را به بیمار تحمیل نمی‌کند.

نقاط ضعف نگهدارنده ثابت نسبت به متحرک

تمیز کردن دندان‌ها در صورت استفاده از ریتینر دائمی دشوارتر است.
بیمار برای راحتی بیشتر باید از وکس (موم) مخصوص دندانپزشکی استفاده کند.
بیمار باید به طور مرتب به کلینیک مراجعه کند تا متخصص وضعیت را تحت نظر داشته باشد.

مراقبت و نگهداری از ریتینر یا نگهدارنده


کوتاهی در مراقبت از پلاک نگهدارنده مشکلات بسیاری مانند پوسیدگی دندان یا بیماری لثه را به بار می‌آورد. ریتینر دائمی هنگام مسواک زدن دندان‌ها آسیب نمی‌بیند. تمیز کردن پلاک ارتودنسی متحرک دشوار نیست، اما باید هر روز به طور مرتب انجام شود.

در حین استفاده از هر نوع نگهدارنده و پس از آن، باید در فواصل مشخص به دندانپزشک مراجعه کنید تا وضعیت دندانهایتان از نظر ایجاد پوسیدگی بررسی شده و در صورت لزوم دندانها تمیز شوند. دندانپزشک اطراف نگهدارنده ثابت را خوب بررسی می کند تا مطمئن شود اولا خوب در جای خود محکم و باثبات است و ثانیا در آن ناحیه جرم و رسوب تشکیل نشده است.
در مورد ریتینر متحرک، خمیر دندان سفید کننده را نباید برای تمیز کردن پلاک استفاده کنید چون مواد ساینده در این خمیر دندانها سطح آکریلیک را تغییر داده و باعث می شوند باکتریها به سطح آن بچسبند. ارتودنتیست به شما می گوید از چه خمیر دندانی باید استفاده کنید. همچنین علاوه بر آن از آب و سرکه می توانید برای پاک کردن باکتریهای اطراف نگهدارنده استفاده کنید. هیچ گاه از آب گرم یا آب جوش برای تمیز کردن پلاک دندان استفاده نکنید. انجام این کار می تواند باعث وارد شدن آسیب به پلاک شده و قرارگیری مناسب پلاک در دهان شما را تحت تاثیر قرار دهد.

به این پست امتیاز دهید.
انواع پلاک (نگهدارنده) مورد استفاده بعد از ارتودنسی:ثابت و متحرک
۵ از ۲ رای

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *